Wszystko o lampce wiecznej

Jest wiele osób, które deklarują, że czynnie uczestniczą w mszach świętych

 

Nie każdy chrześcijanin potrafi nazwać i podać funkcje wielu elementów w kościele. Niestety wierni nie mają odwagi zapytać, do czego dana rzecz służy, więc ich wiara stopniowo staje się płytka.

Omówię jeden z takich elementów, który jest widoczny w każdym kościele

Lampka wieczna to specjalna lampa, która oznacza obecność Jezusa Chrystusa w danym miejscu. Spotykana jest ona głównie w kościołach katolickich. Ma za zadanie pomóc nam bardziej wierzyć w obecność Syna Bożego w świątyni. Lampka świeci się cały czas przed tabernakulum. W Kodeksie Prawa Kanonicznego jest wpis na ten temat: „Przed tabernakulum, w którym jest przechowywana Najświętsza Eucharystia, powinna stale świecić się specjalna lampa, oznaczająca i wyrażająca cześć dla obecności Chrystusa”.

W starożytności i średniowieczu

ludzie inaczej oznaczali, że Bóg jest blisko, wystawiając piękne dekoracje, kwiaty, malowali wspaniałe malowidła na ścianach o tematykach sakralnych. Wieczne lampki zastąpiły inne dekoracje dopiero w XII wieku. Wraz z pierwszym umieszczeniem lampy ustanowiono prawo, że ciało Chrystusa nie może pozostać bez światła choćby na chwilę. Od tego czasu kościół podjął praktykę umieszczania takiego światła.
W XVI wieku prawo biskupie nakazywało, aby w kościele umieszczać co najmniej pięć lampki wieczne. Pod koniec XVI wieku kościół podjął uchwałę, która nakazywała, że lampka ma być oliwna, woskowa lub paląca się olejem roślinnym oraz powinna być umieszczana przed, lub po bokach tabernakulum. W 1914 roku kuria zakazała używania lamp zasilanych energią elektryczną, ale ze względu na trudności spowodowane wojną zakaz zniesiono w dość krótkim czasie. Ciekawostką jest jej podobieństwo do menory- kojarzonej z religią judaistyczną świecznika oraz do ner tamid- lampy, bezprzerwy palącej się w synagodze.